Tantra en het overlijden van mijn papa

 Wat heeft tantra met het overlijden van mijn papa te maken?

Tantra, het diamanten pad...Een 35 tal jaren geleden sloop het mijn leven in. Het is een pad dat vooral de diepte van jezelf ingaat. Niet de diepte in de zin van 'donkere kantjes'  maar eerder plaats maken om bij je Licht te komen. 

Diamanten vormen zich diep in de aarde waar koolstof onder enorme druk wordt samengeperst. Koolstof kristalliseert tot vaste vormen. Deze vaste vormen werken zich, door bv een vulkaanuitbarsting naar het oppervlak, worden weer met aarde bedolven tot ze in diamantmijnen worden gevonden. Een lang traject naar Licht. 

Een ruwe diamant ziet er uit als "gewoon" grijzig steentje. 

Door kennis, oefening, herhaling, moed, mislukken en toch opnieuw beginnen maar vooral met veel passie en plezier leerde men hoe je een  ruwe diamant kon bewerken tot de meest heldere kostbare steen. 

Terug naar Tantra, het diamanten pad. 

Tantra wordt in onze huidige tijd vaak gelinkt aan seks. Seks is een belangrijk deel van tantra maar zeker niet het enige! Tantra is een levenswijze... 

Tantra gaat over voelen... 

Voelen wie je bent met jouw lichaam als leraar. 

Je lichaam voelen, dieper in je lichaam voelen, 

emoties doorvoelen, 

niet wegvluchten, 

niet verdoezelen,

niet verdoven

Er door en niet er rond!

ruiken, proeven, zien, horen, voelen... 

al je zintuigen op scherp 

En hier komen we bij mijn lieve papa. Papa is niet meer. Het doet pijn, ik voel die pijn! Ik voel de rauwe realiteit van het leven in elke vezel van mijn lichaam.. Een snijdende pijn! Mijn mama beschreef het zo goed toen ze hem pas gevonden had, dood in bed. Alles doet pijn, zei ze, en deze pijn ken ik niet. Ik weet niet wat ik hiermee aanmoet. 

Ik voelde wat ze bedoelde. Zij voelde de pijn van het verlies van haar geliefde. Ik voelde pijn van het verlies van mijn lieve papa, de man die ik al mijn hele leven gekend heb. 

Toelaten, de pijn toelaten...Voelen, de pijn toelaten in elke cel want het is net die pijn die loutert. Door te doorvoelen blijft  pijn niet hangen. Geen weerhaakjes vanbinnen... als een stromende rivier die door mijn lijf stroomt maar... het stroomt... en tsja, daar is de stroom opnieuw, en nog eens... 

Maar wie deze pijn niet binnen laat, kan ook geen Liefde voelen. Het zijn immers facetten van de diamant, van  dezelfde levensenergie:

Liefde. 

Wie elke cel durft voelen(of het nu gaat om vreugde of om verdriet), maakt verbinding met het Leven zelf en .. zo wordt mijn lichaam een prachtig instrument. Een instrument van de Liefde zelf ! 

Dank u Papa... goede reis naar huis!