Raar zonder jou, papa...

 Vorig jaar, al een jaar geleden, brak de wereld.... althans voor mij... voor mijn familie en mij...

Het is raar zonder jou papa!

Mama doet het goed... Toen ze je pas gevonden had, vredig in je bed,  het leek alsof je sliep, zei ze: ik ken dit niet en ik kan dit niet...Haar wereld was gebroken in voor en na... 

Ik wist, hoe moeilijk het ook zou zijn maar, ze gaat dit kunnen want... ze heeft geen keuze! 

Het is zoeken voor haar, voor ons allemaal! Het is zo gek hoe het zo vanzelfsprekend was dat je er was. Ik heb je nooit op een bepaalde leeftijd leren kennen. Je was er gewoon, van bij mijn geboorte. Het was zo vanzelfsprekend! 

Je was een lieve papa. . Je vertrok stil, in je slaap maar in mijn ervaring was je nooit een man van veel woorden. Toch, wat je zei kwam binnen. Ik heb het je niet gemakkelijk gemaakt. Zaterdagavond bracht je mij naar mijn bestemming als ik uitging. Uren was ik met mijn outfit bezig geweest, elke nagel een andere kleur nagellak, niet doorsnee gekleed en met tsja, waarschijnlijk te veel oogschaduw op. Jij zei dan doodleuk:  

Zo is het gemakkelijk he, opvallen!!! 

Opvallen door de eenvoud in wie je bent, dat is pas straf ! 

Groen ergerde ik me dan vooral omdat ik wist dat je gelijk had en ...ik kan zeggen papa, het leek misschien niet zo maar het kwam wel binnen.

Je hield van feesten en toen ik al mijn vriendinnen (de hele klas ) wilde uitnodigen om te komen eten was je de eerste om die projecten :) volledig te steunen. Ik weet niet of mama dat ondertussen weet. Zij ging optreden en jij bracht haar naar de zaal...Ik kreeg dan bv van 5 tot 9 en de voorwaarde was dat ik geen enkel spoor achterliet. Ik kookte dan uitgebreid en het hele huis zat dan vol maar alle sporen werden uitgewist... Om 21 uur was iedereen we verdwenen; er was niks gebeurd! Jij kwam nooit voor 21 uur thuis. Wat je die tijd met mama deed weet ik niet hoor. Waarschijnlijk gingen jullie dan uit eten. 

( Deze foto's zat ik in  Menton papa :) )

Ja, ik was die dochter waar je altijd wat ongerust over was... Waar zit ze weer :) ??? Maar, ik had een goei basis papa, ik kon wat af! ... Mama en jij zochten hoe je mij int gareel konden krijgen maar beseften dat daar geen beginnen aan was. Dus zochten jullie hoe je mij ruimte kon geven. Bedankt  daarvoor! 

Nu ik zelf moeder ben besef ik... gene gemakkelijke!!! 

Maar 't is gelukt papa... Er is rust in mijn leven nu 

en dat weet je wel. 

De laatste jaren hadden we wel langere gesprekken, via de telefoon. Ik besef nu dat we eigenlijk veel gepraat hebben de laatste maanden.  Je vertelde dan  over ons mama en alles getuigde dan van je liefde voor haar. Je was bezorgd over haar bezorgdheid :):) 

Papa, wij zijn geen familie van veel drama. Ik ben een volwassen vrouw en mijn leven gaat verder, zonder al te veel scene: 'k mis je... Ik mis je flauwe mopjes, ik mis je wijze zinnen!!

We passen met z'n allen op ons mama-tje. Het zal je niet verbazen: Antonie en ons ma zijn 2 handen op één buik. Je hebt ze geleerd om de financies te doen en ja...dat doet ze nu. Niks wordt er beslist zonder Antonia en die lieve schat doet dat fantastisch!

We bellen geregeld. Soms wil ze dat graag, soms heeft ze ruimte nodig  en wil ze zoeken in haar hoofd naar herinneringen en verhalen en daar heeft ze enkel zichzelf voor nodig. 

Ja papa, lieve papa Ik besef nu hoe diep je in mijn hart zit. Ik ben niet elke dag bezig met missen, ik ween niet dagelijks... maar dat s omdat je diep in mijn hart zit. Dichter dan ooit... dichter kan toch niet. 

Je bent er...altijd :) 

Bedankt voor mijn leven !!! 

Je hebt een steen verlegd !!!