Vorig jaar, al een jaar geleden, brak de wereld.... althans voor mij... voor mijn familie en mij... Het is raar zonder jou papa! Mama doet het goed... Toen ze je pas gevonden had, vredig in je bed, het leek alsof je sliep, zei ze: ik ken dit niet en ik kan dit niet...Haar wereld was gebroken in voor en na... Ik wist, hoe moeilijk het ook zou zijn maar, ze gaat dit kunnen want... ze heeft geen keuze! Het is zoeken voor haar, voor ons allemaal! Het is zo gek hoe het zo vanzelfsprekend was dat je er was. Ik heb je nooit op een bepaalde leeftijd leren kennen. Je was er gewoon, van bij mijn geboorte. Het was zo vanzelfsprekend! Je was een lieve papa. . Je vertrok stil, in je slaap maar in mijn ervaring was je nooit een man van veel woorden. Toch, wat je zei kwam binnen. Ik heb het je niet gemakkelijk gemaakt. Zaterdagavond bracht je mij naar mijn bestemming als ik uitging. Uren was ik met mijn outfit bezig geweest, elke nagel een andere kleur nagellak, niet door...