De meest spectaculaire verandering van het afgelopen jaar is ... neen geen pandemie-verhaal, geen quarantaine ervaringen...( ach, dat zijn immers dingen die komen en gaan) maar wel... mijn menstruatie is gestopt !
Door de jaren heb ik een vrij hechte band met mijn lichaam opgebouwd. De laatste menstruatie was op mijn verjaardag en ik wist ... dit is de laatste keer. Ik verliet deze zo vertrouwde wereld en stapte een ongekende nieuwe wereld in.
Mijn vruchtbare periode heb ik mijn kinderen gebaard, opgevoed, een huishouden gerund, genoten, gevallen maar steeds weer één keer meer opgestaan, ik heb liefgehad, veel te veel liefgehad, genoten. Ik heb het spel van het leven gespeeld, soms gewonnen, soms verloren. Vaste ongeschreven afspraken binnen de familie en de samenleving dreven mij in een welbepaalde richting... Ze hebben mij gevormd maar ik ben veranderd! Ik ben gegroeid....
Na jaren oefenen en lesgeven... Na consequent doorgaan met Yoga en werken aan mij houding, na vele hindernissen zoals geen zin, te koud, pijn, te ver, zin in iets anders of nu ken ik het toch al wel zeker ... genomen te hebben, openen zich deuren!
Het is zelfs nog maar recent, iets van de laatste jaren dat ik echt begon te beseffen waar het in wezen om ging. Heel regelmatig dacht ik: pfff hier ga ik weer, hoe vaak heb de werking van de maan al niet herhaald... Het lijkt wel of ik al 30 jaar hetzelfde zeg :). Ik moet eerlijk toegeven dat ik soms dacht: Waar ben ik in godsnaam mee bezig ... Werkt dit wel??? Maar... om de één of andere onverklaarbare reden ging ik door en door alsof er een sterke roep was die mij uitnodigde verder te groeien dan wie ik dacht te zijn..
Onbewust werd ik voortgedreven door die universele stroom. Ik zocht en oefende (in het begin modderde ik maar wat aan maar door al die herhaling en herhaling leek 'datzelfde' steeds dieper en dieper te gaan. Ik zocht zaken op en ja ... studeerde en bestudeerde... Theorie, theorie, theorie... Koppijn krijg je daarvan :)
En toen, sloop het er in.
(misschien was ik wat afgeleid door de overgangskwaaltjes, de vapeurs en andere ongemakjes ...)
zonder dat mijn hoofd er van op 'de hoogte' was (achter mijn hoofd zijne rug dus :) :) :) )gronde ik in mijn lichaam. Ik voelde 'mijn" energie in 'mijn' lichaam stromen en daarna werd mijn energie 'de energie'.
Het voelt alsof mijn stekker het universele stopcontact gevonden heeft. Ik gloei en het is geen probleem om mijn lichten 24 op 24 uur te laten gloeien. Wanneer ik goed aangesloten ben op die universele energiebron, lijkt het wel alsof er geen limiet is aan wat ik ermee kan doen. Net zoals ik met één stopcontact in huis verschillende apparaten kan laten werken.
Wat ik maar even wil zeggen: het werkt... Het is niet door een boek te lezen of google te raadplegen over 'de bron' en de 'energiestromen' dat je een energiecentrale kan bouwen. Het is niet omdat je leert over geluk dat je het ook vindt. Inderdaad, je hebt er alle ingrediënten voor in huis. In het lichaam liggen alle kanalen klaar maar al doende leer je ze gebruiken en activeren. Stap voor stap en met zoeken en zoeken... doorgaan en doorgaan... Gelukkig want die bron is zo krachtig dat ze je ook kan vernietigen.
We zijn vaak te veel afgeleid. Er is te veel. Er zijn te veel mensen, te veel meningen, te veel theorieën, te veel activiteiten, te veel voedingsmiddelen en voedingssupplementen... Ondanks al dat 'veel' zijn de meeste mensen moe. Het leven lijkt dan op een strijd om het leven zelf op gang te houden. Onlogisch toch want het leven zelf gaat gewoon zijn gang... sinds eeuwig!
Licht de Hartsoetra zelf hier dan toch een tipje van zijn sluier?
GATE GATE PARAGATE PARASAMGATE BODHI SWAAHA
Wees gerust: evolutie komt naar je toe wanneer je doorgaat en doorgaat... verder en voorbij datzelfde, voorbij de verveling, voorbij de obstakels die je jezelf oplegt...
En dan nog dit...
Men zegt: aan het einde van de regenboog bevindt zich een pot met goud. Het enige dat nodig lijkt voor een regenboog is zonlicht en waterdruppels. Ook de juiste omstandigheden zijn belangrijk: de juiste lichtinval, het juiste tijdstip... . Dat kan allemaal wetenschappelijk verklaard worden. We kunnen het begrijpen maar heb je al eens geprobeerd om een regenboog te grijpen, aan te raken... Hoe meer je er achteraan loopt, hoe dichter je er bij tracht te komen, hoe verder hij voor je uitloopt. Samen met jou schuift hij vooruit of... verdwijnt. De regenboog aanraken is net zo onmogelijk dan over je eigen schaduw springen...
We vergeten immers vaak het allerbelangrijkste: de waarnemer. Alles staat of valt met
de waarnemer.
Tsja, aan het einde van de regenboog bevindt zich dus echt een pot met goud!
Vzw Regenboog opende nieuwe perspectieven: ik bewandel dit pad met plezier nog wat verder of is het nu dichter :) maar nu onder het motto:
nu ist aan mij
:)
Reacties
Een reactie posten