over Leven

niet overleven
maar over Leven!

Weer een artikel dat misschien wat prikt! :)  Zijn dat misschien mijn "overgangshormonen"? 

De overgang is immers een heel bijzondere periode. Een afscheid van wat je leven was 
en een vooruitkijken naar wat het worden zal. Een tijd om eens stil te staan bij jezelf! 

Het lijkt of mijn authentieke Zelf mij roept...
Stilstaan bij wat ik werkelijk wil en mijn leven daar naar inrichten. 
Trouw zijn aan mezelf... 
dat is de oefening! 


Deze oefening brengt mij bij ' a sence of urgency'?
Het is een vreemd gevoel dat als een soort achtergrondgeruis steeds aanwezig is. Het stimuleert mij om het beste uit mezelf naar boven te halen.

Ik voel...

Er leeft wat, dat voel jij  toch ook?
Laten alle "sense of urgency-voelers" 
nu opstaan a.u.b.,...
Laat ons onze kracht bundelen 
en laat ons die samen vieren...

Diep van binnen voel ik een groots project van vernieuwing waarbij elk stapje telt !!

Vele druppeltjes op die hete plaat!

Vroeger zat ik, bij wijze van spreken, liefst in mijn luie zetel 
(al 'zat' ik zelden hoor, het waren eerder mijn hersenen, mijn gevoelens, mijn dromen... 
die comfortabel in een luie zetel zaten :) )
Ik wilde dat alles rustig was en in evenwicht....  
Mijn ultieme doel was zo weinig mogelijk rimpels te maken op het oppervlak van de levensoceaan. 

Ik functioneerde niet 
wanneer er geen harmonie 
en 

vrede was. 

Hoe is het ??? Goed!!! 

Nu kan ik dat niet meer. 
Rust zit niet in het vermijden van conflicten. Rust zit dieper, 
voorbij de golven, 
voorbij de wolken...  
Rust zit in integriteit!

Sophie Scholl 

wist het zo mooi te verwoorden: 

(zij was een schitterend moedige verzetsstrijder die op 21 jarige leeftijd werd geëxecuteerd )

Is de echte schade niet veroorzaakt 
door mensen die liefst niet gestoord willen worden. 
Door mensen die voor hun eigen gemak 
liefst ver wegblijven 
van hun eigen kracht. 

Als hooggevoelige wilde ik liefst zo veel mogelijk op de achtergrond blijven. Plooien, aanpassen, meegaan, ...liefst met gratie en soeplesse. 

Niet opvallen zodat ze me niet zagen 

en dus ook geen kritiek konden geven.

Er was immers niks om op te reageren. 

Stilletjes praten, geen lawaai... 

Hooggevoeligen voelen echter zeer duidelijk dat er wat wringt. Zij werden vroeger hoog geacht vanwege hun gevoeligheid. Hun immens goede radar hield de hele gemeenschap veilig. 

Dus wat... wanneer zij zwijgen?

Ik gaf mijn veilig stille evenwichtige positie op... 

om mijn kracht verder te ontwikkelen. 

Ik wil mijn bestemming leven ookal loop ik hiermee het risico gekwetst te worden. 

Mijn leven Leven, 

ook al is dat niet altijd rozengeur en maneschijn ... .

Ik citeer Sophie Scholl nog maar eens:

Het leven is altijd op de rand van de dood;
smalle straatjes
leiden naar dezelfde plek als brede lanen, 

en
een klein kaarsje brandt zichzelf uit, 

net als een brandende fakkel.

Ik kies mijn eigen manier om te verbranden.

Iedereen kan immers 
dat klein beetje verschil maken 

Dat is toch waar leven over gaat...