wake up !

Soms voelt het leven alsof we een rivier afdobberen die vol ligt met vuil en afval dat in brand is gestoken. Op beide oevers bevinden zich talloze sluipschutters. Wegduikend en zigzaggend varen we voort en voort en voort. 

Wie beweert dat dat niet zo is, of dat het slechts een recent fenomeen is, is nog niet wakker.

Toch weet ik sinds mijn jeugd dat we tegelijkertijd nog een andere waterloop bevaren. 

"De rivier onder de rivier"

Het is een oude, rechtvaardige stroom, lijnrecht en gevuld met het leven zelf, helder, springlevend, fris en vitaal. Dit heldere water verzacht scherpe pijn, verzorgd wonden. Hier word je nooit onherstelbaar gekwetst en is er geen ziel voorgoed verloren.

Put uit dit water!

Waak over de kinderen met je leven... 
Neen, 
waak over mekaar met je leven!
Beschouw niets als vanzelfsprekend. 

Wees alert. 
Bescherm mekaar, 
waak over de geest, 
de gedachten
inzicht. 

Angst en negativiteit nemen zo snel over..
De wereld heeft al lessen genoeg die je zullen krenken; 
laat je huis een veilige plek zijn, waar iedereen trouw en kennis vindt.



Tegelijkertijd maak ik mij zorgen dat er in de moderne gezinnen niet genoeg mensen zijn. Dat we te veel op ons eigen eilandje kruipen... ons afsluiten,... de ik en mijn grenzen cultuur.... lessen online, voor onze computer,... selfies... 

Vroegere gezinnen hadden vele broers en zussen en vaak woonden er ook grootouders en nonkels en tantes in. Mensen werden verplicht te leren omgaan met mekaar, te relativeren en op te komen voor zichzelf en voor diegenen die dat niet goed kunnen ... 

Hoe kan een mens, alleen in zijn cocon,  de kwellingen van het beleefd zijn leren.
Hoe kan iemand leren hulp vragen en geven zonder helpers in de buurt. Hoe kan je leren omgaan met kwaadheid, luiheid op je eentje? Hoe iemand  leren wat het impact van narcisme is zonder één narcist in de buurt.  

Wanneer een gezin te klein is zou iedereen minstens zoveel zelf gekozen familiieleden moeten aannemen dat ze genoodzaakt zijn voor elk feest minstens 10 stoelen te lenen.

We hebben 
niet slechts één kans 
om een familie te zijn, 
we hebben er vele. 
Om een echte liefderijke familie te worden, 
moeten we talloze pogingen doen. 

Weten hoe je een familie moet zijn is één ding... 
oefenen om een volmaakte familie te worden 
is iets waar je tientallen jaren in oefent.

We hebben allemaal mannen en vrouwen die ons zijn voorgegaan... dat zijn onze bronnen. 
We kennen al die mannen en vrouwen die van het krieken van de dag tot middernacht bezig waren om een gezin te runnen. Ze waren soms knorrig en vervelend maar werkten vanuit een grote liefde. 
We kennen allemaal mensen met gezag die letterlijk een hard en intens leven hebben gehad 
maar nog steeds stevig rechtop staan met een helder blik.

Dat zijn onze bronnen, van hen kunnen we leren.

Kinderen werden niet door 2 mensen grootgebracht  
maar door een groep. 
Allemaal mensen die op kus of knuffel of zing afstand van mekaar woonden.

We hebben nu wel allemaal onze eigen burcht maar...

laat ons weer dicht bij mekaar 'durven' komen... 
zodat we horen 
waar en met wie men lacht en huilt en waar men pijn heeft.

Laten we durven verbinden ...
Vroeger dacht ik 
dat de meeste engelen te vinden zijn 
in de natuur...
Nu weet ik beter...

Engelen zijn daar waar ze het meest nodig zijn ...
in de rauwe realiteit van het dagdagelijks bestaan... 
daar waar mensen samen zoeken naar verbinding
waar jongeren nood hebben aan bescherming
waar mensen zoeken naar oplossingen
Waar mensen naar buiten komen om te verbinden


We zitten allemaal zo in onze eigen cocon. 
Het is zo zalig in onze warme slaapzak.. 
oogjes dicht en snaveltjes toe :)

Maar... het is hoogtijd 
om op te staan
open je ogen
en kom uit je warme slaapzacht...

move your ass... 
there is shit to do 
join the family

Clarissa Pinkola Estes inspireerde mij voor deze tekst. Ik vond hem de moeite om nu nog eens te lezen!